შვედეთმა მიგრაცია შეამცირა და ახალ შეზღუდვებს ამზადებს
შვედეთმა თავშესაფრის შესახებ განაცხადების რაოდენობა ბოლო სამი ათწლეულის მინიმუმამდე შეამცირა, უარი თქვა ახალი ლტოლვილებისთვის მუდმივი ბინადრობის ნებართვის მინიჭებაზე და მოქალაქეობის მიღების წესები გაამკაცრა. თუმცა მემარჯვენე პარტიები გატარებულ რეფორმებს შუალედურ ეტაპად მიიჩნევენ და 2026 წლის 13 სექტემბრის საპარლამენტო არჩევნების წინ ოჯახური და შრომითი მიგრაციის შემდგომ შეზღუდვას ითხოვენ.
თავშესაფრის მოთხოვნები 24-ჯერ შემცირდა
შვედეთმა ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე მკვეთრი მიგრაციული შემობრუნება განახორციელა. 2015 წელს, ევროპული მიგრაციული კრიზისის დროს, ქვეყანაში საერთაშორისო დაცვა დაახლოებით 163 ათასმა ადამიანმა მოითხოვა. 2025 წელს განაცხადების რაოდენობა დაახლოებით 6,7 ათასამდე შემცირდა — თითქმის 24-ჯერ და რამდენიმე ათწლეულის მინიმალურ ნიშნულამდე.
The Economist-ი 16 ივლისის პუბლიკაციაში ამ შედეგს მიგრაციული ნაკადის ფაქტობრივ ჩახშობად აფასებს, თუმცა ასეთი ფორმულირება დაზუსტებას მოითხოვს. ყველაზე მკვეთრად თავშესაფრის მაძიებელთა რიცხვი შემცირდა. ზოგადი იმიგრაცია კი კვლავ მნიშვნელოვნად მაღალია: 2025 წელს შვედეთში 89 434 ადამიანი გადავიდა საცხოვრებლად, მათ შორის თავად ქვეყნის მოქალაქეები, რომლებიც საზღვარგარეთიდან დაბრუნდნენ, მშრომელები, სტუდენტები, ქვეყანაში უკვე მცხოვრები უცხოელების ნათესავები და ევროკავშირის ქვეყნებიდან ჩასული პირები.
შვედეთის მოსახლეობამ 2025 წლის ბოლოსთვის დაახლოებით 10,61 მილიონ ადამიანს მიაღწია და წლის განმავლობაში 17,8 ათასით გაიზარდა. იმიგრაცია კვლავ აჭარბებდა ემიგრაციას, ამიტომ ქვეყანა მდგრად მიგრაციულ გადინებაზე არ გადასულა. ამავდროულად, შვედეთში 97,5 ათასი ბავშვი დაიბადა — ყველაზე მცირე რაოდენობა ბოლო 23 წლის განმავლობაში, რაც გრძელვადიან პერსპექტივაში ეკონომიკის დამოკიდებულებას მშრომელთა შემოდინებაზე კიდევ უფრო აძლიერებს.
ამგვარად, შვედეთმა ჯერჯერობით პირველ რიგში ჰუმანიტარული მიგრაცია შეაჩერა და არა მოსახლეობის ტრანსსასაზღვრო გადაადგილება მთლიანობაში. ეს განსხვავება ცენტრალური ხდება წინასაარჩევნო დისკუსიისთვის: მთავრობა ცდილობს შეინარჩუნოს არხები მკვლევრებისთვის, მაღალკვალიფიციური სპეციალისტებისთვის და დეფიციტური პროფესიების მქონე მუშაკებისთვის, პარალელურად კი ამცირებს ლტოლვილთა და დაბალანაზღაურებად შრომით მიგრანტთა მიღებას.
შვედური პოლიტიკა 2015 წლის კრიზისის შემდეგ შეიცვალა
პირველი მსხვილი შეზღუდვები ჯერ კიდევ მემარცხენე-ცენტრისტული მთავრობის პირობებში, 2015 წლის რეკორდული ნაკადის შემდეგ გამოჩნდა. მუდმივი ბინადრობის ნებართვები ლტოლვილთა უმეტესობისთვის მთავარ ვარიანტად აღარ განიხილებოდა, გამკაცრდა სასაზღვრო შემოწმებები, ხოლო დროებითი ნებართვები დაცვის სტანდარტულ ფორმად იქცა.
ახალი ეტაპი 2022 წლის არჩევნების შემდეგ დაიწყო. ულფ კრისტერსონის ზომიერმა კოალიციურმა პარტიამ ქრისტიან-დემოკრატებთან და ლიბერალებთან ერთად კაბინეტი ჩამოაყალიბა და „შვედი დემოკრატების“ საპარლამენტო მხარდაჭერა მიიღო. ეროვნულ-კონსერვატიული პარტია ფორმალურად არ შესულა მთავრობაში, თუმცა კანონმდებლობაზე ზეგავლენის მოხდენის შესაძლებლობა მიიღო ტიდიოს შეთანხმებით — მემარჯვენე ბლოკის ერთობლივი მუშაობის პროგრამით მიგრაციის, კრიმინალის, ენერგეტიკისა და ეკონომიკის საკითხებზე.
პრიორიტეტი ნაკადის რეგულირებიდან გადავიდა ისეთი სისტემის ფორმირებაზე, სადაც ქვეყანაში დარჩენის უფლება რეგულარულად უნდა დადასტურდეს. რეფორმები ეხება ლტოლვილის სტატუსს, შრომით ნებართვებს, ოჯახების გაერთიანებას, მოქალაქეობას, სოციალურ გასაცემლებსა და გაძევების პროცედურებს.
შვედეთმა უარი თქვა მუდმივ სტატუსზე ახალი ლტოლვილებისთვის
2026 წლის 12 ივლისიდან პირებს, რომლებმაც თავშესაფარი ან დამატებითი დაცვა მიიღეს, აღარ შეუძლიათ დროებითიდან მუდმივ ბინადრობის ნებართვაზე გადასვლა. დოკუმენტის გაგრძელებისას მიგრაციის სამსახური ამოწმებს მხოლოდ ახალი დროებითი ნებართვის გაცემის საფუძვლებს. რეფორმა არ ვრცელდება იმ ადამიანებზე, რომლებმაც მუდმივი სტატუსი კანონის ძალაში შესვლამდე მიიღეს.
ცვლილებებმა ამავდროულად მოახდინა შვედეთის კანონმდებლობის ადაპტირება ევროკავშირის პაქტთან მიგრაციისა და თავშესაფრის შესახებ. მიმღებ ცენტრებში დაიწყო განმცხადებელთა ვინაობის, უსაფრთხოების, მოწყვლადობისა და ჯანმრთელობის საბაზისო მდგომარეობის სავალდებულო შემოწმება.
უფასო იურიდიულ დახმარებაზე წვდომა პირველ ეტაპზე ასევე შემცირდა. მანამდე თავშესაფრის მაძიებელს განაცხადის შეტანის შემდეგ სახელმწიფო წარმომადგენლის მიღება შეეძლო. ახლა საწყის ეტაპზე გათვალისწინებულია ორი საათის უფასო კონსულტაცია, ხოლო სრულფასოვანი დახმარება უარის გასაჩივრებისას გაიცემა.
მუდმივ სტატუსზე უარის თქმა ცვლის ინტეგრაციის პერსპექტივას. ლტოლვილს შეუძლია იცხოვროს, იმუშაოს და გადაიხადოს გადასახადები შვედეთში მრავალი წლის განმავლობაში, მაგრამ ის კვლავ დამოკიდებული რჩება ნებართვის რეგულარულ გაგრძელებაზე. მთავრობა დაცვის დროებით ხასიათს წარმოშობის ქვეყანაში საფრთხის გაქრობის შემდეგ დაბრუნების სტიმულად მიიჩნევს. კრიტიკოსები კი აფრთხილებენ, რომ სამართლებრივი გაურკვევლობა ართულებს დასაქმებას, კრედიტის მიღებასა და ოჯახის გრძელვადიან დაგეგმვას.
მოქალაქეობის მიღებას მინიმუმ რვა წელი დასჭირდება
შვედეთის პარლამენტმა, რიქსდაგმა, 2026 წლის გაზაფხულზე დაამტკიცა ნატურალიზაციის წესების ბოლო ათწლეულების ყველაზე მასშტაბური გამკაცრება. განაცხადის შეტანამდე ცხოვრების საბაზისო ვადა ხუთიდან რვა წლამდე გაიზარდა. პრეტენდენტმა დამოუკიდებლად უნდა უზრუნველყოს საკუთარი თავი, დაიცვას კანონმდებლობა და არ ჰქონდეს გარემოებები, რომლებიც შეუფერებელ ცხოვრების წესზე მიუთითებს.
კანონი ასევე შემოიღებს შვედური ენისა და საზოგადოებრივი წყობის ცოდნის შემოწმებას. ძირითადი ცვლილებები ამოქმედდა 2026 წლის 6 ივნისს, თუმცა ენის გამოცდის შესახებ ცალკეული დებულებები ტესტირების სისტემის მომზადების შემდეგ, მოგვიანებით ამოქმედდება.
ცხოვრების წესის მოთხოვნებში შეიძლება მოხვდეს არა მხოლოდ სისხლისსამართლებრივი განაჩენები. ხელისუფლებამ მიიღო მეტი შესაძლებლობა, გაითვალისწინოს დავალიანებები, სახელმწიფო ორგანოების გადაწყვეტილებების შეუსრულებლობა, ცრუ ინფორმაციის მიწოდება და სოციალური გასაცემლების სისტემის ბოროტად გამოყენება.
მთავრობის მიზანია, მოქალაქეობა დადგენილი ცხოვრების ვადის ფორმალური დასრულებიდან დადასტურებული ინტეგრაციის შედეგად აქციოს. ამასთან, ახალი წესები ეხება იმ ადამიანებსაც, რომლებმაც ნატურალიზაციის პროცესი წინა მოთხოვნების დროს დაიწყეს, რამაც გარდამავალ პერიოდსა და კანონმდებლობის განჭვრეტადობაზე დავები გამოიწვია.
ბინადრობის ნებართვების გაუქმება ქცევის გამო გახდება შესაძლებელი
ივნისში რიქსდაგმა დაამტკიცა ცალკე კანონი, რომელიც აფართოებს უცხოელის კეთილსაიმედოობის ცნებას. მიგრაციის სამსახურს შეეძლება გაითვალისწინოს ცხოვრების წესი ბინადრობის ნებართვის პირველადი გაცემისა და შემდგომი გაუქმების დროს. კანონმდებლობამ უნდა გააადვილოს ქვეყნიდან იმ უცხოელების გაყვანა, რომლებსაც შესაძლოა არ ჰქონდეთ ხანგრძლივი საპატიმრო სასჯელი მიღებული, მაგრამ სისტემატურად არღვევენ ნორმებს ან საზოგადოებრივ წესრიგს საფრთხეს უქმნიან.
გამოყენების ზუსტი საზღვრები ადმინისტრაციული და სასამართლო პრაქტიკით ჩამოყალიბდება. უფლებადამცველები მიიჩნევენ, რომ კრიტერიუმები არასაკმარისად განსაზღვრულია და შიშობენ, რომ ერთსა და იმავე დარღვევას სხვადასხვა შედეგი ექნება შვედეთის მოქალაქეებისთვის და უცხოელი მცხოვრებლებისთვის.
უცხოელისთვის გადაუხდელმა ვალმა, საგადასახადო დარღვევამ ან დანაშაულებრივ დაჯგუფებასთან კავშირმა პოტენციურად შესაძლოა გავლენა მოახდინოს არა მხოლოდ ჯარიმაზე ან სისხლის სამართლის საქმეზე, არამედ ცხოვრების უფლებაზეც. მიგრაციის სამსახურის გადაწყვეტილებების გასაჩივრება შესაძლებელია, თუმცა პროცესი შეიძლება რამდენიმე წელი გაგრძელდეს.
სახელმწიფო ორგანოებს არალეგალი მიგრანტების შესახებ შეტყობინება დაევალათ
კიდევ ერთი რეფორმა ექვს სახელმწიფო უწყებას ავალდებულებს შეატყობინოს პოლიციას, თუ თანამშრომლებს გაუჩნდებათ საფუძველი ივარაუდონ, რომ პირი შვედეთში უკანონოდ იმყოფება. ვალდებულება ვრცელდება, კერძოდ, გადასახადებთან, დასაქმებასთან, სოციალურ დაზღვევასთან და სასჯელის აღსრულებასთან დაკავშირებულ სტრუქტურებზე.
სკოლები, სამედიცინო დაწესებულებები, სოციალური სამსახურები და ბიბლიოთეკები საბოლოო ვერსიიდან პროფესიული ორგანიზაციების პროტესტის შემდეგ ამოიღეს. მთავრობა ამ ზომას გაძევების შესახებ გადაწყვეტილებების აღსრულების აუცილებლობით ხსნის. ოპონენტები აფრთხილებენ, რომ უცხოელებმა შესაძლოა თავი აარიდონ სახელმწიფო ორგანოებთან კონტაქტს სტატუსის შემოწმების შიშის გამო.
კანონი რიქსდაგში მინიმალური უპირატესობით — 174 ხმით 172-ის წინააღმდეგ გავიდა. ასეთმა მცირე სხვაობამ აჩვენა, რომ მიგრაციული პოლიტიკის შემდგომი გამკაცრება გაცილებით მეტ უთანხმოებას იწვევს, ვიდრე თავდაპირველად ლტოლვილთა მიღების შემცირება.
შრომითი მიგრაცია დამსაქმებლებისთვის უფრო გაძვირდა
2026 წლის 1 ივნისიდან ევროკავშირის ფარგლებს გარედან ჩამოსული უცხოელი მუშაკების უმეტესობისთვის მინიმალური ხელფასი შვედეთის მედიანური ხელფასის 90%-ის დონეზე დადგინდა. რეფორმის შეთანხმების მომენტში ზღვარი თვეში 33 390 შვედურ კრონას შეადგენდა გადასახადების გამოქვითვამდე.
მთავრობამ მიიღო უფლება, დააწესოს გამონაკლისები ცალკეული დეფიციტური პროფესიებისთვის და დახუროს შრომით ნებართვებზე წვდომა იმ სპეციალობებისთვის, სადაც უცხოელ მუშაკებზე დადასტურებული საჭიროება არ არსებობს. გარკვეული შეღავათები გათვალისწინებულია კვალიფიციური სპეციალისტებისთვის, მკვლევრებისთვის და მუშაკთა ზოგიერთი კატეგორიისთვის, რომლებიც ეკონომიკის კონკურენტუნარიანობისთვის მნიშვნელოვანია.
რეფორმის მომხრეები ამტკიცებენ, რომ წინა სისტემა კომპანიებს იაფი სამუშაო ძალის მოზიდვის საშუალებას აძლევდა და ექსპლუატაციის პირობებს ქმნიდა. ახალმა ზღვარმა მიგრაცია მაღალი დამატებული ღირებულების მქონე პროფესიებისკენ უნდა მიმართოს.
დამსაქმებლები სოფლის მეურნეობაში, საზოგადოებრივ კვებაში, დასუფთავებაში, მშენებლობასა და ხანდაზმულთა მოვლაში პერსონალის დეფიციტზე აფრთხილებენ. საწარმოთა ნაწილისთვის ხელფასის ზღვარი აღემატება ანაზღაურების ჩვეულებრივ დონეს ადგილობრივი მუშაკებისთვისაც კი, ამიტომ ფორმალურად ღია ვაკანსია მიგრაციული კანონმდებლობის მოთხოვნებს ვეღარ აკმაყოფილებს.
ოჯახების გაერთიანებას ევროკავშირის მინიმუმთან მიაახლოებენ
მთავრობა ასევე ამზადებს ოჯახური მიგრაციის შემდგომ შეზღუდვას. განიხილება ორწლიანი მოლოდინის პერიოდი, ნათესავების უფრო ვიწრო წრე, მიმღები მხარის შემოსავლისადმი გაზრდილი მოთხოვნები და დამატებითი ხარჯები თითოეულ ჩამოსულ ოჯახის წევრზე.
2026 წლის ივნისში წარდგენილ იქნა კანონპროექტი, რომელმაც შვედური ნორმები ევროკავშირის მინიმალურ სავალდებულო დონესთან უნდა მიაახლოოს. მანამდე ეროვნული კანონმდებლობა ცალკეულ შემთხვევებში უფრო ფართო შესაძლებლობებს იძლეოდა მეუღლეების, შვილებისა და სხვა ნათესავების გადმოსასვლელად.
ოჯახური მიგრაცია რჩება შემოსვლის ერთ-ერთ უმსხვილეს ლეგალურ არხად. 2026 წლის პირველ ექვს თვეში შვედეთმა ოჯახური საფუძვლით 12 789 ნებართვა გასცა. იმავე პერიოდში გაფორმდა 13 649 ნებართვა სამუშაოდ, 6 935 — სწავლისთვის და 4 023 — ევროკავშირისა და ევროპის ეკონომიკური ზონის მოქალაქეებზე.
ეს მაჩვენებლები ცხადყოფს, თუ რატომ არ ნიშნავს თავშესაფრის მაძიებელთა რიცხვის შემცირება მიგრაციის შეწყვეტას. რეფორმების შემდეგაც კი ათიათასობით უცხოელი ყოველწლიურად იღებს ქვეყანაში ცხოვრების კანონიერ უფლებას სხვა საფუძვლებით.
ნებაყოფლობითი წასვლისთვის 350 ათას კრონამდე თანხას სთავაზობენ
2026 წლის იანვრიდან წარმოშობის ქვეყანაში ნებაყოფლობითი დაბრუნებისთვის მაქსიმალური გასაცემელი ერთ ადამიანზე 350 ათას შვედურ კრონამდე გაიზარდა. პროგრამა განკუთვნილია უცხოელთა ცალკეული კატეგორიებისთვის, რომლებსაც აქვთ შვედეთში ცხოვრების კანონიერი უფლება, მაგრამ მზად არიან მასზე უარი თქვან და გაემგზავრონ.
ადრე გასაცემლები იმდენად მცირე იყო, რომ მას ადამიანთა შეზღუდული რაოდენობა იყენებდა. მთავრობა იმედოვნებს, რომ პროგრამას „უკუმიგრაციის“ რეალურ ინსტრუმენტად აქცევს, თანაც განმცხადებელთა შემოწმებას გააძლიერებს თაღლითობის თავიდან ასაცილებლად.
მაღალი თანხა მასობრივ მონაწილეობას არ იძლევა გარანტიას. უცხოელებს შესაძლოა ჰქონდეთ სამუშაო, შვილები, საცხოვრებელი და მრავალწლიანი კავშირები შვედეთთან. ოჯახებისთვის გადაწყვეტილება დამოკიდებულია არა მხოლოდ გასაცემლის ოდენობაზე, არამედ უსაფრთხოებაზე, განათლების ხარისხზე, სამედიცინო სისტემასა და წარმოშობის ქვეყანაში დასაქმების პერსპექტივებზე.
პროგრამის პოლიტიკური მნიშვნელობა ჯერჯერობით აჭარბებს მის გაზომვად დემოგრაფიულ ეფექტს. ის აჩვენებს, რომ სახელმწიფომ შემოსვლის რეგულირებიდან უკვე მცხოვრები მოსახლეობის ნაწილის გასვლის აქტიურ სტიმულირებაზე გადაინაცვლა.
„შვედი დემოკრატები“ მიგრაციის შემდგომ შემცირებას მოითხოვენ
„შვედი დემოკრატები“ ჰუმანიტარული მიგრაციის შემცირებას ტიდიოს შეთანხმების ერთ-ერთ მთავარ შედეგად მიიჩნევენ. 2026 წლის არჩევნებისადმი მიძღვნილ ორიენტირებში პარტია აცხადებს თავშესაფართან დაკავშირებული მიგრაციის ბოლო 40 წლის მინიმალურ დონეზე და გეგმავს შემდგომი გამკაცრების კურსის შენარჩუნებას.
პარტია გამოდის ლტოლვილთა პირდაპირი მიღების ნულთან მიახლოების, ოჯახების გაერთიანების შეზღუდვის, გაძევების დაჩქარების, ნებართვების გაუქმების საფუძვლების გაფართოებისა და იმ უცხოელთა დაბრუნების სტიმულირების ინიციატივით, რომლებიც შვედურ საზოგადოებაში ვერ ინტეგრირდნენ.
შემდეგი დავის საგანი შესაძლოა გახდეს არა ახალი განმცხადებლების რაოდენობა, არამედ იმ ადამიანების მდგომარეობა, რომლებიც უკვე ცხოვრობენ ქვეყანაში. ინიციატივები მუდმივი ნებართვების გაუქმების, სტატუსის ჩამორთმევის საფუძვლების გაფართოებისა და სოციალურ გასაცემლებზე წვდომის გადახედვის შესახებ მოსახლეობის გაცილებით ფართო ჯგუფს ეხება, ვიდრე თავშესაფრის მაძიებელთა ყოველწლიური ნაკადი.
პარტია ამავდროულად დაინტერესებულია მაღალკვალიფიციური მიგრაციის შენარჩუნებით. ეს ქმნის შერჩევის სისტემას, სადაც წვდომა დამოკიდებულია ხელფასზე, პროფესიაზე, განათლების დონესა და სახელმწიფოსთვის სავარაუდო ეკონომიკურ სარგებელზე.
არჩევნები მიგრაციას შეზღუდვების საზღვრებზე დავად აქცევს
საპარლამენტო, რეგიონული და მუნიციპალური არჩევნები შვედეთში 2026 წლის 13 სექტემბერს გაიმართება. მათი შედეგი განსაზღვრავს, დარჩებიან თუ არა „შვედი დემოკრატები“ მემარჯვენე-ცენტრისტული კაბინეტის გარე საყრდენად, თუ მთავრობაში უშუალო მონაწილეობაზე პრეტენზიის გამოთქმის შესაძლებლობას მიიღებენ.
მემარჯვენე ბლოკი თავშესაფრის მოთხოვნების კლებას რეფორმების ეფექტიანობის მტკიცებულებად წარმოადგენს. ოპოზიცია, სავარაუდოდ, ყურადღებას გაამახვილებს სამართლებრივ განსაზღვრულობაზე, ინტეგრირებული ოჯახების მდგომარეობაზე, შრომის ბაზრის საჭიროებებსა და პასუხისმგებლობის ორი სისტემის შექმნის რისკზე — მოქალაქეებისთვის და უცხოელებისთვის.
მიგრაცია კონკურენციას უწევს კრიმინალს, ცხოვრების სიძვირეს, ჯანდაცვას, თავდაცვასა და ეკონომიკის მდგომარეობას. ამასთან, ეს თემა მემარჯვენე პროგრამის დამაკავშირებელ ელემენტად რჩება: შეზღუდვები იხსნება სეგრეგაციის, სოციალურ სისტემაზე დატვირთვისა და ორგანიზებულ დანაშაულთან დაკავშირებული რისკების შემცირების აუცილებლობით.
პირდაპირი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მიგრანტთა საერთო რაოდენობასა და კრიმინალის დონეს შორის გაცილებით რთულია, ვიდრე პოლიტიკური ფორმულირებები. შედეგებზე გავლენას ახდენს ასაკი, განათლება, დასაქმება, შემოსავლები, საცხოვრებელი სეგრეგაცია და ინტეგრაციული პოლიტიკის ეფექტიანობა. ახალი ნაკადის შემცირება ავტომატურად არ წყვეტს წინა ათწლეულებში ჩამოყალიბებულ რაიონულ პრობლემებს.
დემოგრაფია შემდგომი შემცირების შესაძლებლობებს ზღუდავს
შვედეთი ერთდროულად ცდილობს შეამციროს მიგრაცია და გადაჭრას მოსახლეობის დაბერების პრობლემა. რეკორდულად დაბალი შობადობა ნიშნავს, რომ მშრომელთა შემოდინების გარეშე შრომისუნარიანი მოსახლეობის ზრდა შენელდება, ხოლო ხარჯები პენსიებზე, ჯანდაცვასა და მოვლაზე ნაკლებ დასაქმებულთა შორის გადანაწილდება.
მთავრობა ამ წინააღმდეგობას მიგრაციის სასურველ და არასასურველ კატეგორიებად დაყოფით პასუხობს. ქვეყანა ამარტივებს ცალკეულ პროცედურებს მკვლევრებისთვის, დოქტორანტებისა და მაღალანაზღაურებადი სპეციალისტებისთვის, მაგრამ კეტავს გზებს ლტოლვილებისთვის, დაბალანაზღაურებადი მუშაკებისა და ნათესავების ნაწილისთვის.
ასეთმა მოდელმა შესაძლოა გაზარდოს ახალი მიგრანტების საშუალო კვალიფიკაცია, თუმცა ამძაფრებს კონკურენციას გერმანიასთან, ნიდერლანდებთან, გაერთიანებულ სამეფოსთან, კანადასა და სხვა ქვეყნებთან სპეციალისტების შეზღუდული წრისთვის. სამართლებრივმა არასტაბილურობამ და საჯარო რიტორიკამ შესაძლოა შეამციროს შვედეთის მიმზიდველობა იმ უცხოელებისთვისაც კი, რომელთა მოზიდვაც ხელისუფლებას სურს.
ბიზნესისთვის მნიშვნელოვანია არა მხოლოდ ფორმალური გამონაკლისები, არამედ განაცხადების განხილვის ვადები, ოჯახის გადმოყვანის შესაძლებლობა, მუდმივი ცხოვრების პერსპექტივა და მოქალაქეობისკენ გასაგები გზა. რაც უფრო ნაკლებად განჭვრეტადი ხდება ეს პირობები, მით უფრო რთულია დაბალკვალიფიციური მიგრაციის შეზღუდვის გამიჯვნა ზოგადი საინვესტიციო და საკადრო კლიმატის გაუარესებისგან.
როგორც International Investment-ის ექსპერტები იუწყებიან, შვედეთმა ნამდვილად მიაღწია თავშესაფრის მოთხოვნების მკვეთრ შემცირებას, თუმცა მტკიცება მიგრაციის შეწყვეტის შესახებ რეალურ სურათს ამარტივებს. ქვეყანა აგრძელებს მუშაკების, სტუდენტების, ნათესავებისა და ევროკავშირის მოქალაქეების მიღებას, რადგან ამ ნაკადების გარეშე დემოგრაფიული და საკადრო პრობლემები გამწვავდება. შემდეგი ეტაპის მთავარი რისკი იმაში მდგომარეობს, რომ პოლიტიკა ახალი შემოსვლების კონტროლიდან უკვე ინტეგრირებული მცხოვრებლების უფლებების მუდმივ გადახედვაზე გადავიდეს. ამან შესაძლოა დააჩქაროს კვალიფიციური სპეციალისტების წასვლა, შეამციროს ნდობა კანონმდებლობისადმი და ვერ გადაჭრას სეგრეგაციის დაგროვილი პრობლემები. რეფორმების ეფექტიანობა უნდა შეფასდეს არა მხოლოდ განაცხადების მინიმალური რაოდენობით, არამედ დასაქმებით, საგადასახადო შემოსავლებით, უსაფრთხოებით, ინტეგრაციის სისწრაფითა და ეკონომიკის უნარით — მოიზიდოს საჭირო კადრები.
