დანია ევროკავშირის საგარეო საზღვრების გაძლიერებას ითხოვს

დანია ევროკავშირის საგარეო საზღვრებზე უფრო მკაცრი კონტროლის დაწესებას და იმ უცხოელთა დაბრუნების მექანიზმების გაფართოებას ითხოვს, რომლებსაც ევროკავშირში დარჩენის უფლება არ აქვთ. პრემიერ-მინისტრ მეტე ფრედერიკსენის პოზიციამ ესპანურ სეუტაში მომხდარი მიგრაციული კრიზისის შემდეგ ევროპულ მემარცხენე-ცენტრისტულ ბანაკში დავა გაამწვავა. კოპენჰაგენი მხარს უჭერს მესამე ქვეყნებში დაბრუნების ცენტრების შექმნას და საგარეო საზღვარზე არსებულ კრიზისებზე უფრო მკაცრ რეაგირებას, თუმცა იურიდიული რეალობა პოლიტიკურ განცხადებებზე რთულია: შენგენის შიგნით დროებითი შემოწმებები მის „შეჩერებას“ არ ნიშნავს, დაბრუნების ახალი საერთოევროპული წესები ჯერ საბოლოოდ მიღებული არ არის, თავად დანიას კი ევროკავშირის მიგრაციული კანონმდებლობიდან სპეციალური გამონაკლისი აქვს.

ფრედერიკსენი ევროკავშირის საგარეო საზღვრების გაძლიერებას ითხოვს

ახალი დავის საბაბი ივლისის ბოლოს მაროკოსა და ესპანურ სეუტას შორის საზღვრის მასობრივი გადაკვეთის შემდეგ დანიის პრემიერ-მინისტრის, მეტე ფრედერიკსენის პოზიცია გახდა. ირლანდიური Law Society Gazette წერს, რომ დანიის მთავრობის მეთაურმა მხარი დაუჭირა უფრო მკაცრ სასაზღვრო კონტროლს, შენგენის ზონის შიგნით საგანგებო ზომების მიღების შესაძლებლობას და ევროკავშირის ფარგლებს გარეთ დაბრუნების ცენტრების შექმნას. ამან ევროპის სოციალისტურ პარტიაში კონფლიქტი გამოიწვია: ესპანეთისა და იტალიის წარმომადგენლებმა ფრედერიკსენი „შერჩევით სოლიდარობაში“ და იტალიის პრემიერის, ჯორჯია მელონის მიგრაციულ ხაზთან დაახლოებაში დაადანაშაულეს.

კრიზისის დროს ფრედერიკსენმა განაცხადა, რომ ევროკავშირმა „ყველა ვარიანტი“ უნდა განიხილოს, მათ შორის შენგენის თანამშრომლობის შეჩერება. მელონისთან ერთად იგი ასევე გამოვიდა ევროკავშირის 22 სახელმწიფოს მიერ მხარდაჭერილი წერილის ერთ-ერთ ინიციატორად. მისმა ავტორებმა მოითხოვეს კოორდინირებული ევროპული პასუხი, საგარეო საზღვრების გაძლიერება და იმ ფაქტორებთან ბრძოლა, რომლებიც, მათი აზრით, არარეგულარულ მიგრაციას ასტიმულირებს. მოგვიანებით ფრედერიკსენმა და მელონიმ მესამე ქვეყნებში დაბრუნების ცენტრების მხარდასაჭერად ცალკე ერთობლივი განცხადება გაავრცელეს. ეს ნაბიჯები ევროპული სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობის შიგნით ღია დაპირისპირების მიზეზი გახდა, აღნიშნავს Euronews.

სეუტაში ორ დღეში დაახლოებით 72 ათასი ადამიანი ჩავიდა

კრიზისი 30–31 ივლისს დაიწყო, როდესაც მაროკოდან სეუტაში მოკლე დროში ათიათასობით ადამიანი გადავიდა. ესპანეთის შინაგან საქმეთა მინისტრმა ფერნანდო გრანდე-მარლასკამ 4 აგვისტოს არარეგულარული გადაკვეთების რაოდენობა დაახლოებით 72 ათასად შეაფასა და განაცხადა, რომ იმ მომენტისთვის დაახლოებით 70 ათასმა ადამიანმა უკვე დატოვა ესპანეთის ტერიტორია და მაროკოში დაბრუნდა. Reuters-ს ეს ციფრები ესპანეთის მთავრობის შეფასების სახით მოჰყავს; კრიზისის პირველ დღეებში უფრო დაბალი მაჩვენებლები ქვეყნდებოდა, ამიტომ მოვლენის მასშტაბი მონაცემების დამუშავების პარალელურად ზუსტდებოდა.

ასეთი მოცულობა სეუტასთვისაც კი საგანგებო აღმოჩნდა, რომლის მოსახლეობაც რამდენიმე დღეში საზღვრის გადამკვეთთა რაოდენობას უტოლდება. მოვლენები სწრაფად გასცდა ესპანეთ-მაროკოს ურთიერთობების ფარგლებს და საგარეო საზღვრების საიმედოობის, ჩასულთა ევროკავშირის ქვეყნებს შორის გადაადგილებისა და ახალი მიგრაციული კანონმდებლობის ეფექტურობის შესახებ საერთოევროპული დავის საგანი გახდა.

იტალიას ესპანეთისთვის „შენგენი არ გაუუქმებია“

პოლიტიკური დისკუსიის ყველაზე საკამათო ნაწილი გამოთქმა „შენგენის შეჩერების“ გამოყენება გახდა. იტალიამ ნამდვილად დააბრუნა შემოწმებები ესპანეთთან შიდა საჰაერო და საზღვაო საზღვრებზე 1 აგვისტოდან 1 სექტემბრამდე. ხელისუფლების შეტყობინებაში მითითებულია საზოგადოებრივი წესრიგისა და შიდა უსაფრთხოების საფრთხეები სეუტაში მომხდარი მოვლენების შემდეგ და მესამე ქვეყნების მოქალაქეთა შენგენის ზონის შიგნით შემდგომი გადაადგილების რისკი.

ესპანეთმა უპასუხა საკუთარი შემოწმებებით იტალიასთან საჰაერო და საზღვაო საზღვრებზე 8 აგვისტოდან 7 სექტემბრამდე. ევროკომისიის ოფიციალური რეესტრი ორივე გადაწყვეტილებას სასაზღვრო კონტროლის დროებით აღდგენად აკლასიფიცირებს. ასეთი მექანიზმი გათვალისწინებულია შენგენის კოდექსით და არ ნიშნავს იტალიის ან ესპანეთის გასვლას შენგენის ზონიდან ან ორ სახელმწიფოს შორის შეთანხმებების მოქმედების შეწყვეტას.

თავად სეუტას სამართლებრივ სტატუსსაც ხშირად ამარტივებენ. შენგენის კანონმდებლობა ვრცელდება ესპანეთის მთელ ტერიტორიაზე, სეუტასა და მელილიას ჩათვლით, ხოლო მათი საზღვრები მაროკოსთან შენგენის სივრცის საგარეო საზღვრებია. ამ ორ ავტონომიურ ქალაქზე ამასთან მოქმედებს სპეციალური რეჟიმი: სეუტადან ან მელილიადან ესპანეთის მატერიკულ ნაწილში ან შენგენის სხვა ქვეყანაში გამგზავრებისას ტარდება პიროვნებისა და დოკუმენტების შემოწმება. ეს ნიშნავს, რომ მაროკოს საზღვრის გადაკვეთა სეუტაში არ იძლევა ავტომატურ უკონტროლო წვდომას შენგენის დანარჩენ ზონაზე. ასეთი განმარტება მანამდე ოფიციალურად გასცა ევროკომისიამ ევროპარლამენტის პასუხად.

მიგრანტების ესპანური ლეგალიზაცია პოლიტიკური დავის ნაწილი გახდა

22 ქვეყნის წერილმა კრიზისი დაუკავშირა მათ შორის იმ უცხოელთა ლეგალიზაციის მასშტაბურ პროგრამას, რომლებიც უკვე იმყოფებოდნენ ესპანეთში სრულფასოვანი სტატუსის გარეშე. პროგრამის დაწყებისას ესპანეთის მთავრობა მისი მონაწილეების პოტენციურ რაოდენობას დაახლოებით 500 ათას ადამიანად აფასებდა. მადრიდის ევროპელმა კრიტიკოსებმა ასეთ პოლიტიკას ახალი ჩამოსულებისთვის შესაძლო მიმზიდველი ფაქტორი უწოდეს.

თუმცა ეს ციფრი აღარ ასახავს პროგრამის ფაქტობრივ მასშტაბს. განაცხადების მიღების დასრულებისთვის, 30 ივნისს, ესპანეთის ინკლუზიის, სოციალური უზრუნველყოფისა და მიგრაციის სამინისტრომ მიიღო 1 174 978 განაცხადი, რომელთაგან ივლისის დასაწყისისთვის მოასწრო 609 737-ის დამუშავება. ეს არის განაცხადების რაოდენობა და არა ავტომატურად გაცემული ბინადრობის ნებართვები. პროგრამა ვრცელდებოდა ადამიანებზე, რომლებიც უკვე იმყოფებოდნენ ესპანეთში 2026 წლის 1 იანვრამდე და აკმაყოფილებდნენ სხვა მოთხოვნებს.

ამ პროგრამის კავშირი სეუტაში საზღვრის მასობრივ გადაკვეთასთან პოლიტიკური დისკუსიის საგნად რჩება. 22 სახელმწიფოს მიერ წერილის ხელმოწერა ადასტურებს ასეთი შეფასების არსებობას ევროპულ მთავრობებს შორის, მაგრამ თავისთავად არ ამტკიცებს მიზეზ-შედეგობრივ კავშირს ესპანეთში უკვე მყოფი ადამიანების ლეგალიზაციასა და 30–31 ივლისის მოვლენებს შორის.

მესამე ქვეყნებში დაბრუნების ცენტრები ევროკავშირის წესების პროექტში შევიდა

კიდევ ერთი ზომა, რომელსაც ფრედერიკსენი და მელონი ლობირებენ, საგრძნობლად მიუახლოვდა საერთოევროპულ დონეზე რეალიზებას. ევროკავშირის საბჭომ და ევროპარლამენტმა 1 ივნისს მიაღწიეს წინასწარ შეთანხმებას ახალ რეგლამენტზე მესამე ქვეყნების იმ მოქალაქეთა დაბრუნების შესახებ, რომლებსაც ევროკავშირის სახელმწიფოებში დარჩენის კანონიერი უფლება არ აქვთ.

შეთანხმებული პროექტი იძლევა მესამე ქვეყნებში დაბრუნების ცენტრების შექმნის ნებართვას. მათი გამოყენება შესაძლებელი იქნება როგორც საბოლოო პუნქტის, ისე შუალედური ადგილის სახით ადამიანის წარმოშობის ქვეყანაში ან სხვა სახელმწიფოში შემდგომ გაგზავნამდე. შეთანხმებები მესამე ქვეყნებთან უნდა შეესაბამებოდეს ადამიანის უფლებათა დაცვის საერთაშორისო სტანდარტებსა და არგაძევების პრინციპს, რომელიც კრძალავს ადამიანის გაგზავნას იქ, სადაც მას დევნა, წამება ან სხვა სახის არაადამიანური მოპყრობა ემუქრება. უმეთვალყურეოდ დარჩენილი არასრულწლოვნები ამ მექანიზმიდან გამორიცხულნი არიან.

იურიდიულად მნიშვნელოვანია, რომ საუბარი ჯერჯერობით წინასწარ შეთანხმებულ ტექსტზეა და არა სრულად ძალაში შესულ ახალ რეჟიმზე. ევროკავშირის საბჭო მიუთითებს, რომ შეთანხმებამ ჯერ კიდევ უნდა გაიაროს საბჭოსა და ევროპარლამენტის საბოლოო დამტკიცება და იურიდიულ-ლინგვისტური შემოწმება. დებულებების ნაწილი რეგლამენტის ძალაში შესვლიდან მხოლოდ ერთი წლის შემდეგ ამოქმედდება.

ამიტომ გამოთქმა „ოფშორული ცენტრები მიგრანტებისთვის“ ზუსტად არ აღწერს მექანიზმს. პროექტი პირველ რიგში ეხება ადამიანებს, რომელთა მიმართაც უკვე დადგენილია ევროკავშირის ქვეყანაში დარჩენის უფლების არარსებობა, და არა ევროპის ფარგლებს გარეთ თავშესაფრის მაძიებელი ნებისმიერი ადამიანის ავტომატურ გაგზავნას.

დანიას ევროკავშირის მიგრაციულ სისტემაში განსაკუთრებული სტატუსი აქვს

კოპენჰაგენის პოზიცია კიდევ ერთ მნიშვნელოვან იურიდიულ თავისებურებას შეიცავს. დანია მონაწილეობს შენგენის სისტემაში, თუმცა ინარჩუნებს №22 ოქმით გათვალისწინებულ გამონაკლისს მართლმსაჯულებისა და საშინაო საქმეების სფეროში ევროკავშირის კანონმდებლობის მნიშვნელოვანი ნაწილიდან. ამიტომ ევროკავშირის საერთო მიგრაციული და თავშესაფრის პოლიტიკა დანიაზე ისე არ გამოიყენება, როგორც ბლოკის დანარჩენი ქვეყნების უმრავლესობაზე.

სპეციალური სტატუსი ვრცელდება დაბრუნების შესახებ განსახილველ რეგლამენტზეც. წინასწარ შეთანხმებულ ტექსტში პირდაპირ არის მითითებული, რომ დანია არ მონაწილეობს მის მიღებაში და ავტომატურად არ არის მისით შებოჭილი. რადგან რეგლამენტის ნაწილი ავითარებს შენგენის კანონმდებლობას, აქტის საბოლოო მიღების შემდეგ კოპენჰაგენს მიეცემა ექვსი თვე, რათა გადაწყვიტოს, გადაიტანს თუ არა შესაბამის დებულებებს ეროვნულ სამართალში.

ამრიგად, დანია ერთდროულად გამოდის ევროპული მიგრაციული პოლიტიკის გამკაცრების ერთ-ერთ ყველაზე აქტიურ მხარდამჭერად და ინარჩუნებს ცალკე იურიდიულ რეჟიმს ევროკავშირის საერთო კანონმდებლობის მნიშვნელოვან ნაწილთან მიმართებით.

ევროკავშირის ახალი პაქტი მიგრაციის შესახებ უკვე მოქმედებს

ამასთან, საერთოევროპული სისტემა უკვე მნიშვნელოვნად შეიცვალა. პაქტი მიგრაციისა და თავშესაფრის შესახებ ორწლიანი გარდამავალი პერიოდის შემდეგ, 2026 წლის 12 ივნისს ამოქმედდა. ათი საკანონმდებლო აქტისგან შემდგარი პაკეტი აწესებს რეგისტრაციისა და შემოწმების ერთიან პროცედურებს საგარეო საზღვრებზე არარეგულარულად ჩასული ადამიანებისთვის, განაცხადების ნაწილის განხილვისა და დაბრუნების დაჩქარებულ პროცედურებს, განაცხადზე პასუხისმგებელი სახელმწიფოს განსაზღვრის ახალ წესებსა და მუდმივ სოლიდარობის მექანიზმს იმ ქვეყნებისთვის, რომლებიც მიგრაციულ ზეწოლას განიცდიან.

ამიტომ სეუტაში შექმნილი კრიზისი ახალი წესების ამოქმედების შემდეგ ევროპული მიგრაციული სისტემის ერთ-ერთი პირველი მსხვილი გამოცდა გახდა. მან ერთდროულად აჩვენა რეფორმის შესაძლებლობები და შეზღუდვები: კანონმდებლობა ითვალისწინებს პროცედურებს მკვეთრი მიგრაციული ზეწოლის შემთხვევისთვის, მაგრამ მოკლე დროში ათიათასობით ადამიანის მოულოდნელ ჩასვლას მაინც შეუძლია სახელმწიფოებს შორის პოლიტიკური კონფლიქტის გამოწვევა.

ევროკავშირი მესამე ქვეყნებში უფრო მეტ უცხოელს აბრუნებს

ევროკავშირის ქვეყნები უკვე ზრდიან ფაქტობრივი დაბრუნებების რაოდენობას. 2026 წლის პირველ კვარტალში ევროკავშირის ფარგლებს გარეთ მყოფი ქვეყნების 108 475 მოქალაქემ მიიღო დავალება, დაეტოვებინა ევროკავშირის რომელიმე სახელმწიფო. იმავე პერიოდში ადრე გამოტანილი გადაწყვეტილებების საფუძველზე მესამე ქვეყნებში 34 550 ადამიანი დაბრუნდა.

გამგზავრების შესახებ გადაწყვეტილებების რიცხვი 2025 წლის პირველ კვარტალთან შედარებით 12,8%-ით შემცირდა, ხოლო ფაქტობრივი დაბრუნებების რაოდენობა 8,1%-ით გაიზარდა. ყველაზე მეტი დაბრუნება განახორციელა გერმანიამ — 7 300, საფრანგეთმა — 3 775 და პოლონეთმა — 2 660. ეს მაჩვენებლები Eurostat-მა გამოაქვეყნა.

ორი მაჩვენებლის პირდაპირ შედარება აღსრულებული გადაწყვეტილებების წილის სახით შეუძლებელია: კონკრეტულ კვარტალში დაბრუნებულ ადამიანებს გამგზავრების მოთხოვნა შესაძლოა უფრო ადრე ჰქონოდათ მიღებული. თუმცა მონაცემები აჩვენებს ევროკავშირის პოლიტიკის მიმართულებას — ფაქტობრივი დაბრუნებების რაოდენობის ზრდას საერთო სამართლებრივი ბაზის ერთდროული რეფორმირების ფონზე.

სეუტამდე საერთო მიგრაციული ტენდენცია კლებადი იყო

სეუტაზე პოლიტიკური რეაქცია ევროპის საგარეო საზღვრებზე არარეგულარული გადაკვეთების მნიშვნელოვანი შემცირების ფონზე ვითარდება. ევროკომისია ჯერ კიდევ მაისში იტყობინებოდა, რომ 2025 წელს მათი რაოდენობა 2024 წელთან შედარებით 26%-ით შემცირდა. 4 აგვისტოს შინაგან საქმეთა მინისტრების საგანგებო შეხვედრის შედეგების წარდგენისას შინაგან საქმეთა და მიგრაციის ევროკომისარმა მაგნუს ბრუნერმა ასევე ისაუბრა საერთოევროპული ტენდენციის ფარგლებში 2026 წელს თითქმის 40-პროცენტიან კლებაზე. თავად სეუტას კრიზისს მან საგარეო საზღვრის მდგრადობის სერიოზული გამოცდა უწოდა.

ეს მონაცემები ასეთი მსხვილი ერთეული მოვლენის შემდეგ ფრთხილ ინტერპრეტაციას მოითხოვს. ისინი აჩვენებს, რომ სეუტაში კრიზისი წარმოიშვა არა ყველა ევროპულ მარშრუტზე ნაკადის თანაბარი ზრდის პირობებში, არამედ როგორც მკვეთრი ლოკალური ნახტომი, რომელსაც წლის საბოლოო სტატისტიკის შეცვლა შეუძლია.

სწორედ ამიტომ, ევროკავშირში მიმდინარე დავა უკვე მხოლოდ ჩამოსულთა რაოდენობას აღარ ეხება. დანიისთვის, იტალიისა და მათი მხარდამჭერი სახელმწიფოებისთვის სეუტა გახდა არგუმენტი ისეთი სისტემის სასარგებლოდ, რომელსაც შეუძლია სწრაფი რეაგირება საზღვრის უეცარ მასობრივ გადაკვეთებზე და ევროპაში შემდგომი გადაადგილების აღკვეთა. მათი ოპონენტები შიშობენ, რომ საგამონაკლისო სიტუაცია გამოყენებული იქნება შიდა სასაზღვრო შემოწმებების მუდმივი გაფართოებისა და თავშესაფრის უფლების შეზღუდვისთვის.

როგორც International Investment-ის ექსპერტები იტყობინებიან, დანიის პოზიცია ასახავს ევროპული მიგრაციული პოლიტიკის რეალურ გადანაცვლებას საზღვრებისა და დაბრუნებების უფრო მკაცრი კონტროლისკენ, თუმცა პოლიტიკური ფორმულირებები აუცილებელია გაიმიჯნოს უკვე მოქმედი სამართლისგან. იტალია შენგენიდან არ გამოსულა, დაბრუნების ცენტრები ჯერ არ ქცეულა საბოლოოდ მოქმედ საერთოევროპულ მექანიზმად, თავად დანია კი ევროკავშირის მიგრაციული კანონმდებლობიდან სპეციალური გამონაკლისით სარგებლობს. ევროკავშირის წინაშე მდგარი მთავარი საკითხი იმაში კი არ მდგომარეობს, შეძლებს თუ არა კიდევ უფრო მკაცრი ნორმების მიღებას, არამედ იმაში, რამდენად ქმედითი აღმოჩნდება ახალი პროცედურები მორიგი მკვეთრი კრიზისის დროს და შეძლებენ თუ არა სახელმწიფოები მათ გამოყენებას განაცხადების ინდივიდუალურ განხილვაზე, არგაძევების პრინციპსა და საერთაშორისო დაცვის სფეროში არსებულ სხვა ვალდებულებებზე უარის თქმის გარეშე.

FAQ

კონკრეტულად რას სთავაზობს დანია ევროკავშირს?

დანია გამოდის ევროკავშირის საგარეო საზღვრების გაძლიერების, ყოფნის უფლების არმქონე პირთა უფრო ეფექტური დაბრუნებისა და მესამე ქვეყნებში დაბრუნების ცენტრების შექმნის ინიციატივით. ფრედერიკსენმა ასევე განაცხადა მასშტაბური მიგრაციული კრიზისების დროს შენგენის შიგნით საგანგებო ზომების მიღების შესაძლებლობის შესახებ.

რამდენმა ადამიანმა გადაკვეთა სეუტას საზღვარი 2026 წლის ივლისში?

ესპანეთის შსს-მ 30–31 ივლისს არარეგულარული გადაკვეთების რაოდენობა დაახლოებით 72 ათასად შეაფასა. ესპანეთის ხელისუფლების მონაცემებით, 4 აგვისტოსთვის დაახლოებით 70 ათასი უკვე დაბრუნდა მაროკოში.

შედის თუ არა სეუტა შენგენის ზონაში?

შენგენის კანონმდებლობა ვრცელდება სეუტაზე, ხოლო მისი საზღვარი მაროკოსთან შენგენის საგარეო საზღვარია. ამასთან, მოქმედებს სპეციალური რეჟიმი: სეუტადან ესპანეთის მატერიკულ ნაწილში ან შენგენის სხვა ქვეყნებში გამგზავრებისას ტარდება დოკუმენტების შემოწმება.

შეაჩერა თუ არა იტალიამ შენგენი ესპანეთისთვის?

არა. იტალიამ დროებით აღადგინა სასაზღვრო შემოწმებები ესპანეთთან საჰაერო და საზღვაო მიმოსვლაზე. ეს არის შენგენის კოდექსით გათვალისწინებული ზომა და არ ნიშნავს ქვეყნის მიერ შენგენის ზონის წევრობის გაუქმებას.

რა არის დაბრუნების ცენტრები მესამე ქვეყნებში?

ეს არის ახალი რეგლამენტის პროექტით გათვალისწინებული ობიექტები ევროკავშირის ფარგლებს გარეთ მესამე ქვეყნების იმ მოქალაქეებისთვის, რომლებსაც უკვე უარი ეთქვათ ევროკავშირის სახელმწიფოში დარჩენის უფლებაზე. წინასწარი შეთანხმება მოითხოვს ადამიანის უფლებებისა და არგაძევების პრინციპის დაცვას და გამორიცხავს უმეთვალყურეოდ დარჩენილ არასრულწლოვნებს.

მიღებულია თუ არა ევროკავშირის წესები დაბრუნების ცენტრების შესახებ?

საბოლოოდ — არა. ევროკავშირის საბჭომ და ევროპარლამენტმა წინასწარ შეთანხმებას 2026 წლის 1 ივნისს მიაღწიეს, თუმცა დოკუმენტმა ჯერ კიდევ უნდა გაიაროს საბოლოო დამტკიცება და ფორმალური მიღება.

მოქმედებს თუ არა ევროკავშირის პაქტი მიგრაციისა და თავშესაფრის შესახებ?

დიახ. ძირითადი წესების გამოყენება 2026 წლის 12 ივნისს დაიწყო. ისინი ცვლიან სასაზღვრო შემოწმებებს, თავშესაფრის მინიჭების, დაბრუნების პროცედურებსა და სახელმწიფოებს შორის სოლიდარობის მექანიზმს.

ვრცელდება თუ არა პაქტი დანიაზე?

დანიაზე მოქმედებს სპეციალური გამონაკლისი ევროკავშირის კანონმდებლობიდან მართლმსაჯულებისა და საშინაო საქმეების სფეროში. ამასთან, ქვეყანა მონაწილეობს შენგენის თანამშრომლობაში და შეუძლია ცალკე მიიღოს ეროვნულ სამართალში ზოგიერთი ზომა, რომელიც შენგენის ნორმებს ავითარებს.

რამდენ ადამიანს აბრუნებს რეალურად ევროკავშირი მესამე ქვეყნებში?

2026 წლის პირველ კვარტალში ქვეყნის დატოვების შესახებ გადაწყვეტილებების საფუძველზე მესამე ქვეყნებში 34 550 ადამიანი დაბრუნდა. ეს 8,1%-ით მეტია წინა წლის ანალოგიურ პერიოდთან შედარებით.